Wie ik ben,
in interesses.

Orchestratie van regels en wetten, zonder verplichting.

Componeren en produceren is systeemdenken: harmonie, ritme en arrangement zijn regelsets die je kent om ze gericht te breken, en de signaalketen eronder (gain staging) is pure techniek.

Er zit een tweede laag in die net zo zwaar telt — een empathisch mentaal model van de beoogde luisteraar. Dat valt direct samen met het voorbereiden van een DJ-set: elke track-keuze weeg ik vooraf af tegen dat abstracte mentale beeld, waar wil ik de luisteraar naartoe bewegen en wat brengt 'm daar.

Ik ben de intuïtieve operator van een fundamenteel algoritme.

Ik maak algoritmische kunst; generatieve kunst is daar een tak van. Mijn primaire werk: met een kassapaneel pas ik op gevoel convolutie toe — verscherpen, vervagen — tot er prikkelende abstracte beelden ontstaan.

Het zijn de conventionele, anno 2026 overal aanwezige en constant actieve algoritmen; ik bespeel ze met de hand.

Een state vastleggen — kunstmatig of natuurlijk.

Fotografie is voor mij het vastleggen van een toestand, met zo min mogelijk middelen.

Met een Canon EOS 700D en een 10-18 maak ik betere evenementbeelden dan de fotograaf naast me met een Sony A7S III; studio-productfoto's schiet ik met een Sony MVC-FD91, waarvan de 640×480-output ironisch genoeg geen enkele web-optimalisatie nodig heeft in een Next.js app en visueel niet van een moderne foto te onderscheiden is.

En na de opname: een bak foto's terugbrengen tot een strakke serie.

Het digitale de echte wereld in brengen, pixel-perfect.

Met gemodificeerde inkjets (Epson R2100/R2400) breng ik mijn werk fysiek de wereld in. De techniek kwam uit een eis: mijn kunst (64×64 tot 512×512px) moet pixel-perfect en strak op schaal uitkomen.

Waar een conventioneel printproces bilinear kiest, heeft mijn werk juist nearest-neighbor nodig voor scherpe pixelranden. Daarbovenop het hele kleurprofiel-domein — voor mij eerder een requirement dan een passie — maar wel leuk om goedkope inkt en media tot hun theoretische limiet te pushen.

Mijn meetinstrument is een GretagMacbeth i1Pro die ik als “niet meer bruikbaar” kocht en met ArgyllCMS en Gutenprint weer Zwitserse topkwaliteit laat leveren.

Een systeem dat je helemaal kunt zien en meten.

Analoge elektronica (en de audio die eruit voortkomt) is leuk omdat het low-level systeem vrijwel volledig zichtbaar en meetbaar is: geen spec-sheets nodig om het te begrijpen of te troubleshooten.

Het ligt dichter tegen mechanica aan dan tegen digitaal, en gaat vaak samen met ingenieuze fysieke mechanismen die in hardware oplossen wat een digitaal systeem met code zou doen — de binnenkant van een cassettedeck dat het bandje vóór het bi-head-tijdperk via een gigantisch omweg-mechaniek automatisch omdraait, of spelen met de constante 50Hz.

De machine die dagen achter elkaar zelf produceert.

Als leerling-verspaner programmeerde, stelde en bediende ik CNC-machines en automatiseringsrobots. Het echte werk is het programma dat de machine autonoom en met zo min mogelijk downtime laat produceren.

Dat betekent ontwerpen voor wat er misgaat: toolslijtage die je voorspelt en compenseert, fallback-patronen wanneer iets driftt, de juiste programma- en strategiekeuze voor de serie, en meten in de loop. En op schaal telt elke beslissing op — één seconde per cyclus is uren op een serie van 10.000 stuks.

Een gereedschap binnen handbereik, geen liefde op zich.

CAD en 3D-printen zijn voor mij eerder gereedschap dan intrinsieke interesse.

Het is leuk om het maximale uit de printer te halen — in lijn met de inkjet-kalibratie, een kostbaar en lineair proces — maar in de praktijk is het gewoon de snelste weg naar een prototype of een vervangend onderdeel, met minimale turnaround.

Respecteer de trajectory.

In acro mode stopt de drone niet als de throttle dichtgaat — de trajectory loopt door, en voor zelfs een 'simpele' bocht manipuleer ik alle assen tegelijk.

Het is volledige motorische immersie: vooruitdenken op de baan, continu bijsturen, en in die flowstate een gevoel van vrijheid dat weinig anders me geeft.

Eerst begrijpen waaróm, dan pas de schroevendraaier.

Mijn default is intuïtief: schroevendraaier erbij en op gevoel de boel maken, wat bijna altijd lukt. Een procedure volg ik alleen als de inzet hoog is (duur, niet mijn eigen product — zoals bij Coolblue) of als het niet meteen op te lossen is.

Het gaat me meer om het oorzaak-gevolg-denken en het begrijpen van het systeem dat ik repareer dan om het afwerken van een routine — die is trouwens vaak gewoon een vervanging (scherm, batterij), wat strikt genomen geen reparatie is.

Het brein is ook maar een ongestuurde gedachtenstroom.

Wat me echt boeit is de overlap tussen hoe een brein werkt en hoe een LLM of agent werkt. De gedachtenstroom die je niet volledig in de hand hebt lijkt op de generatie van een model; en het brein few-shot-prompt zichzelf vanuit een gevoel — een depressie-loop is in feite een zichzelf versterkende prompt die alles wat volgt kleurt.

Dat ik die overlap zie is precies wat ik er interessant aan vind.

De meest compacte communicatie-unit die er is.

Ik ben dol op metaforen. Zonder directe aanleiding zit ik te bouwen aan een sterke vergelijking, met als lat: mijn moeder moet het begrijpen. Het gaat me om het comprimeren van iets ingewikkelds tot de kleinst mogelijke eenheid die het overdraagt.

Ik ontdekte het bij tech-support (MediaMarkt, Coolblue/Apple), waar ik leken moest uitleggen waarom hun probleem niet onder garantie valt — hoge inzet, en bijna altijd uit te leggen mits je het zelf écht begrijpt.

Het relativeren en plaatsen van de realiteit.

Astronomie draait voor mij vooral om perspectief: hoe de (on)balans over de hele horizon ervoor zorgde dat ik hier zit, en — met een gulle over-generalisatie — via een entiteit die zelf volledig uit natuurlijke grondstoffen is ontstaan juist datgene aan het omschrijven ben. Systeemdenken op het grootste niveau.

Ruimtevaart sluit daarop aan: het ontdekken van dat systeem, plus het technische wonder dat een vaartuig op nauwelijks te bevatten afstand beheersbaar blijft — zeker in de vroege jaren, toen het met minimale middelen en pionierskennis lukte op rekenkracht waar mijn DMG-01 Gameboy van zou winnen.

Waar alle draden samenkomen.

Sinds medio 2025 bouw ik fulltime: full-stack in TypeScript en Python, terminal-first met Claude Code en meerdere modellen. Het voelt als muziek, metaal, beeld en taal samengebald in één medium — dezelfde instincten, in een nieuw materiaal.

De regels zoeken, het systeem ontwerpen, het bouwen, kritisch reviewen, repareren tot het klopt, en uitleggen wat er gebeurt.